Wybitnym dramatopisarzem okresu romantyzmu był niewątpliwie Juliusz Słowacki. Zyskał on wraz z Adamem Mickiewiczem i Zygmuntem Krasińskim miano wieszcza narodowego. Urodził się on w 1809 roku. W 1825 r. uczęszczał na uczelni na Uniwersytecie Wileńskim (kierunek - prawo). W roku 1829 rozpoczął pracę jako aplikant w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu w Warszawie. Od 1832-1836 roku znajdował się w Genewie, co w znacznym stopniu wywarło wpływ na kształt jego twórczości. Później przez 3 lata wędrował po Grecji, Egipcie i Palestynie (doświadczenia z tej podróży zawarł w dziele "Podróż do Ziemi Świętej"). Zmarł on na gruźlicę w 1849 roku. W I połowie XX wieku prochy jego umiejscowiono w krypcie na Wawelu (w pobliżu Mickiewicza). Napisał on zarazem wiersze jak i np. dramaty, w których występowały takie utwory literackie jak: "Kordian", "Horsztyński", "Balladyna", "Fantazy", "Ksiądz Marek" i wiele innych.

We współczesnej literaturze na pewno każdy z nas kojarzy takiego poetę, dramatopisarza oraz prozaika jakim jest Tadeusz Różewicz. Urodził się on w 1921 roku w Radomsku. Ze względu na nie za dobrą sytuację finansową w 1938 roku był zmuszony przerwać naukę w szkole średniej. Na przełomie lat 1939-1943 był pracownikiem fizycznym. Później pracował w redakcji czasopisma "Czyn Zbrojny". W 1942 roku bez większych problemów ukończył kurs szkoły podchorążych. Po zakończeniu II wojny światowej postanowił ukończyć szkołę średnią i rozpocząć studia na kierunku: historia sztuki, w Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1948 roku postanowił ulokować się we Wrocławiu. Wiersze jego przedstawiały tematykę zarówno wojenną jak również powojenną. W pewnych jego wierszach zawarł elementy realizmu łącząc z groteską. Przykładem tutaj mogą być takie wiersze jak: "Czerwona rękawiczka" oraz "Równina". Tadeusz Różewicz również zasłynął ze współpracy z filmem przygotowując scenariusze do takich ekranizacji jak: "Trzy kobiety", "Miejsce na ziemi", "Głos z tamtego świata", "Piekło i niebo" oraz wielu innych.

Jednym z najbardziej znanych autorów a także wieszczów literatury polskiej jest między innymi Adam Mickiewicz. wiersze tego wieszcza należą do bogatego katalogu dzieł, m.in. takich jak: "Sonety Krymskie", "Pożegnanie", "Do Laury", "Do M", "Do Samotności", "Dwa słowa", "Oda do Młodości", "Pieśń Filaretów", "Romantyczność" a także wiele innych. W młodym wieku pisał on dzieła, które były przekładem albo też przeróbką z Woltera. Po raz pierwszy jego utwór był opublikowany w "Tygodniku Wileńskim" w 1817 roku - była to "Zima miejska". Zapoczątkował on polski romantyzm dziełem wydanym w 1822 roku o tytule: "Ballady i romanse". W kolejnym roku napisał on słynną książkę "Grażynę" oraz "Dziady cz. II i IV", następnie 3 lata później wydał Sonety. Ze swoich podróży zagranicznych wyniósł 3 tom "Poezji". Na jego literaturę istotny wpływ miało powstanie listopadowe i jego upadek, w okresie którego stworzył m.in. "Redutę Ordona". Jego końcowym dziełem, którym mógł jak najlepiej się poszczycić był "Pan Tadeusz".
Literatura naszego kraju posiada ogromony zbiór dzieł cenionych pisarzy. Możemy się poszcycić bardzo wartościowym językiem. Na przestrzeni wieków język polski formował się dzięki znanym poetom, głównie polskiej literatury. Na kształt języka również miały wpływ takie uwarunkowania jak: kultura, wydarzenia historyczne krajuoraz znane osobistości. Dzięki temu we współczesnym świeccie język polski jest przepełniony różnego typu bogactwami, zaczynając od przysłów a kończąc na posługiwaniu się głoskami. Z tego też powodu wielu obcokrajowców ma wiele trudności z naszym językiem, ponieważ nie jest on tak łatwy w poznaniu jak w przypadku niektórych innych krajów i oczekuje od każego bogatej wiedzy, aby używać go w jak najlepszej formie. Literatura naszego kraju nie tylko jest piękna ze względu na swoje bogactwo językowe, lecz również z tego powodu, że miała (i ma również dzisiaj) ona istotny wpływ na historię naszego kraju. Wielu pisarzy, aby przekazać prawdę o swoim kraju oraz wzbudzić ducha narodu poświęciło swoje zdrowie, a nawet życie. Twórczość ta to nie tylko proza, ale także i wiersze.

Jednym z najbardziej uznanych poetów polskich XVI w. był niezaprzeczalnie Jan Kochanowski. Urodził się on w 1530 roku. Po 14 latach zaczął studia w Akademii Krakowskiej, a w później w Padwie. Odbył on wiele podróży po Europie (głownie Francja, Królewiec), podczas których nawiązał liczne kontakty z przedstawicielami europejskiej literatury i humanistyki. W 1563 roku został mianowany na dworzanina i sekretarza króla Zygmunta II Augusta. zaraz po śmierci Zygmunta II Augusta wyjechał do Czarnolasu. Wczesna śmierć jego córki bardzo wpłynęła na życie oraz literaturę Kochanowskiego. W swoich trenach odniósł się do niej (Orszulki), a w późniejszym okresie do drugiej córki, która również szybko zmarła - Hanny. Kiedy Kochanowski studiował we Włoszech napisał na ogół okolicznościowe wiersze łacińskie, należące do zbioru Elegiarum libri. Zmarł nieoczekiwanie w Lublinie.

Współczesność nie jest bierna na wymowę w literaturze, w związku z czym w naszym dorobku można znaleźć wielu znanych poetów. Do nich stanowczo należy poetka oraz krytyk literacki - Wisława Szymborska. O jej ogromnym dobytku literackim świadczy chociażby to, iż w 1996 roku została laureatką Nagrody Nobla. Szymborska urodziła się w miejscowości: Bnin. Od 1945 roku rozpoczęła studiować na polonistyce oraz socjologii na Uniwersytecie Jagiellońskim. W redakcji "Życia Literackiego" spełniała funkcję kierownika przez wiele lat. Znane są wiersze tej poetki takie jak: "Wołanie do Yeti", "Sól", "Sto pociech", "Wszelki wypadek", "Wielka liczba", "Ludzie na moście" oraz "Koniec i początek". Jej twórczość nawiązuje do doświadczeń poezji XX w. oraz tradycji humanistycznej. Są w niej takie szczególne detale jak: precyzja słowa, operowanie ironią i paradoksem a także zmodyfikowane poetycko treści filozoficzne.

Poetą, który na własnej osobie przeżył tragiczne losy XX wieku, przede wszystkim II wojnę światową, a wraz z nią obozy koncentracyjne był Tadeusz Borowski. Swoje życie rozpoczął w 1922 roku. Uczestniczył on w konspiracyjnym życiu kulturalnym. W 1943 r. został aresztowany, a następnie przeniesiony do obozu w Oświęcimiu. Następnie przeniesiono go do obozu Daschau-Allach. Po ok. 3 latach od czasu aresztu mógł wrócić do kraju. Skończył wtedy polonistykę w Uniwersytecie Warszawskim i stał się członkiem Polskiej Partii Robotniczej. W późniejszym okresie został głównym publicystą "Nowej Kultury". Życie Borowskiego nie należało do łatwych i wobec tego ze względu na rzeczywistość jaka panowała w ówczesnych czasach popełnił on samobójstwo (w 1951 roku). Należał on do pokolenia Kolumbów. Wiersze jakie napisał umieścił w cyklu "Gdziekolwiek ziemia". W poezji o tematyce obozowej można znaleźć takie dzieła jak: "Pożegnanie z Marią" i "Kamienny świat".

Najbardziej wybitnym pisarzem polskiego oświecenia był Ignacy Krasicki. Narodził się on w 1735 roku - poeta, prazaik, dramatopisarz oraz publicysta. Uczył się w kolegium jezuickim mieszczącym się we Lwowie oraz w seminarium duchowym w Warszawie. W 1759 roku odbył studia uzupełniające w Rzymie. Na przestrzeni lat 1763-1764 był sekretarzem interrexa prymasa W. Łubieńskiego, gdzie później znalazł się w najbliższym otoczeniu króla Augusta Poniatowskiego. To ten właśnie poeta był uczestnikiem tzw. obiadów czwartkowych, które gromadziły elitę kulturalną na dworze. Przyczynił się on także do prowadzenia w tamtych czasach najbardziej popularnego czasopisma społeczno-politycznego. W późniejszym okresie nawiązał on również dobre stosunki z królem Fryderykiem Wilhelmem II. Ignacy Krasicki opowiadał się po stronie klasycyzmu oraz racjonalizmu. Jego utwory literackie to m.in. "Hymn do miłości ojczyzny", "Pieśń na dzień 3 maja 1792", a także dużo bajek i satyr.

Poetą, a jednocześnie bardzo szanowanym dobrodziejem w ostatnich latach był ks. Jan Twardowski. Ksiądz ten był on bardzo aktywny. Jako żołnierz walczył on dla AK,a także uczestniczył w powstaniu listopadowym w 1944 roku. W 1948 roku przyjął święcenia kapłańskie. Objął on służbę jako wikary parafii w Żbikowie w okkolicach Pruszkkowa, natomiast w 1952 roku zajął stanowisko rektora w jednym z kościołów ulokowanych w Warszawie. Swoją działalność literacką rozpoczął w 1937 kiedy wydał wiersze zawarte w zbiorze zatytułowanym "Powrót Andersena". W nich wystąpiło odwołanie się do poetyki Skamandra. Jego kolekcja utworów literackich nie była wyłącznie adresowana dla dorosłych, lecz również pisał utwory przeznaczone dla dzieci. Jego twórczość jest chwalona nawet w gronie krytyków i cieszy się ogromną chwałą w otoczeniu czytelników. W 2000 roku otrzymał nagrodę IKAR 2000 za to,iż potrafił w swoich dziełach przemówić do każdego. W 1999 r. Katolicki Uniwersytet Lubelski nadał przyznał mu tytuł doktora honoris causa. Zmarł on 18 stycznia 2006 r.

W szczególności dzieci zawdzięczać takiemu autorowi książek oraz wierszy jak Jan Brzechwa. Narodził się on w 1900 roku. Studiował on na Uniwersytecie Warszawskim, a od 1939 roku zaczął pracę jako adwokat i specjalista od praw autorskich. Był on także wykonawcą tekstów kabaretowych, uważany jako poeta liryczny należący do kręgu Skamandra. Ta wdzięczność należy mu się za bogaty zbiór książek i wierszy napisanych w większości dla dzieci. Stworzył on takie wiersze jak: "Tańcowała igła z nitką", "Kaczka dziwaczka", "Pan Drops i jego trupa" a także wiele innych. Jego prawdziwym nazwiskiem było: Jan Wiktor Lesman. Nazwisko jakie stosował jako poeta brało się z powiązań z Bolesławem Leśmianem. Był on znany także z interpretowania tekstów rosyjskich. Przykładem tutaj mogą być dzieła A. Puszkina, Siergieja Jesienina ,oraz W. Majkowskiego.