Zgromadzenie jest dotychczasowe w 28 krajach i liczy 1300 sióstr.Ukazały się w Polsce w 1935 roku. Aktualnie są skupione w 8 wspólnotach w 4 miastach Polski (Sopot, Bydgoszcz, Zduńska Wola i Warszawa). Do prowincji polskiej należy również Dom w Łucku , a dodatkowo tworząca się wspólnota “uczennice” w Chmielnickim na Ukrainie.Ks. Alberione opisał Siostry jako: “korzenie wielkiego drzewa Rodziny Świętego Pawła, które ożywiają i poruszają ją od wewnątrz.” Cała ich działalność wypływa z nieustannej modlitwy przed Jezusem Eucharystycznym w planów Rodziny Świętego Pawła, Kościoła i świata ze szczególnym zwróceniem uwagi na środki masowego prezentacji. Zajmują się także głoszeniem Piękna, które zbawia świat przez ukazywanie Zmartwychwstałego Pana Ci, z którymi się spotykają uczennice, poprzez zaprojektowanie i upowszechnianie wszystkiego co służy do kultu i służby Bożej. 

Poprzez cały okres egzystencji w szkole był wysoki poziom nauczania, zajęcia prowadzili również wykładowcy Uniwersytetu Stefana Batorego. Prócz założyciela szkoły, prof. Kościałkowskiego, byli to m.in. Cezaria Ehrenkreutz-Jędrzejewiczowa, Jan Oko, Stanisław Pigoń, Władysław Tatarkiewicz. Znacząca większość uczennice kontynuowała naukę na studiach wyższych: pierwsze roczniki maturalne (1918-25) wybierały przede wszystkim przedmioty humanistyczne, przede wszystkim polonistykę, od 1930 roku tendencja zmieniła się w stronę prawa i kierunków medycznych, a też inżynierskich. Spore grono absolwentek wybrało w przyszłości pracę naukową.

Strój Zakonny Uczennice Boskiego Mistrza w Polsce noszą niebieski habit , a dodatkowo welon w kolorze habitu. Występują również habity białe które używane są latem i do pracy. Na Śluby i codzienną adorację na habit zakładany jest biały szkaplerz, oraz długi błękitny welon.

29 czerwca 1923 roku nastąpiło uroczyste poświęcenie sztandaru szkoły. Poczet sztandarowy, w skład którego wchodziły najlepsze uczennice, uczestniczył we wszystkich poważnych uroczystościach Wilna, wziął również udział w pogrzebie Józefa Piłsudskiego W roku 1930, w związku z odejściem na emeryturę Julii Rodziewiczowej, nastąpiła zmiana na stanowisku przełożonej. Funkcję tę na krótko objęła nauczycielka matematyki Jadwiga Turkowska, a od 1931 roku Eugenia Sumorok-Staniewiczowa, żona Witolda Staniewicza. Na okres jej kierownictwa przypadło wdrażanie reformy jędrzejewiczowskiej.