Wiersz biały jest specyficzną formą poezji. Nie posiada ani znaków interpunkcyjnych, ani nie posiada też rymów. Ważna jest rytmika. Nic nie szkodzi, nie potrzebują. W rzeczywistości nie istotna jest forma ekspresji, istotny jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest podobnie trudna jak wierszy tradycyjnych. Zależy to od pisarza. A ludzie umieją w ten sposób przekazać własne koncepcje i uczucia. Nam zostaje tylko degustować sie ich poezją, którą tak starannie każdy poeta tak szanuje.

Nie wiem ilu poetów uważa się za wybitnych autorów, a ilu tak zwanych poetów za prawdziwych twórców. Jedno jest niezbite. Zostaliśmy obdarowani siłą. Czy w siebie zbyt wierzymy, czy wręcz przeciwnie to wszystko jest nieważne. Ważna jest pasja, istotne jest usilne trzymanie się swojego celu w brew wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym lub beznadziejnym, przeskoczysz góry o ile nie zaprzestaniesz. Tak właśnie jest z nami poetami wierszokletami.

“Jej niczym piękno włosy”

łza włosów nie drży

spleciony uśmiech patrzy nieśmiale na dotyk

rozkosznie pragną oni rozłąki

patrzycie wy na wargi